Szymon Gołąb, RadioJAZZ.FM

Najważniejsze w tej muzyce jest piękno. Choć, jak mi się wydaje, dotarcie do niewidzialnych rzeczywistości nie jest pierwszą powinnością sztuki tworzonej przez Lee-Leet, to jednak jej mimowolne oddziaływanie, lotna łatwość we wprowadzaniu słuchacza w momenty zachwyceń, owo odbieranie oddechu pięknem – wszystko to rzeczywistość tę powołuje:

„Kroki tajemne i szepty zdrad.

Rodzi się wonny i słodki byt,

Idzie Lilith… Idzie Lilith…”

- jak wyrzekł Jarosław Iwaszkiewicz w wierszu o tytule znacząco zbieżnym z brzmieniem pseudonimu artystycznego uroczej Lee-Leet.

Właśnie: uroczej! Dokonywanie bowiem magicznych zabiegów w materii muzyki, wypełnionej tyleż emocjonalnością i smakiem najprostszych gestów serca, ile dostojnej, melodyjnej i nie stroniącej od (głównie wokalnych) eksperymentów jest najważniejszym rysem twórczej metody artystki.

Te dwa albumy, wydane w krótkim stosunkowo odstępie czasowym, są też bodaj najdojrzalszym dokonaniem debiutującego - bądź, co bądź – twórcy, i pozycji tej bronią na tle wszystkich płyt, których wysłuchałem przez ostatnie miesiące. I nie należy obawiać się w tym przypadku wieloznaczności zwrotu „dojrzałość artystyczna”, który w kontekście rodzimego rynku muzycznego nazbyt często oznacza utrwalenie się konwencji nijakości, zamknięcie brzmienia w jakiejś bliżej nieokreślonej – i dyktowanej wymogami komercji – estetyce łatwego banału, za którymi podąża wzrost liczby sprzedanych płyt, ale i obojętność słuchaczy. Nie. O taką „dojrzałość artystyczną” Lee-Leet posądzić nie można – nie tworzy ona muzyki rynku.

Miarą dojrzałości, którą przyjęła jest natomiast zespolenie perfekcji rzemiosła z natchnieniem właściwym poezji. Dodałbym ponadto powagę i artystyczną konsekwencję. I jeszcze kolejny składnik, którego określić niepodobna, a który brzmi wyraźnie w jej uroczych kompozycjach – być może jest to właśnie metafora istnienia:

„Niebo i ziemia rozdzieliły się

przez siedem minut tańca,

nim przyjechała twoja taksówka.

I odnalazłam się spadając,

w szybkim pociągu do piekła;

Bo z tobą cokolwiek jest wszystkim”.

- tak przetłumaczyć można emocjonalne sedno utworu Heaven & Earth z albumu Bare, wygranego – zgodnie z tytułem – jako intymne odsłonięcie uczuć w subtelnych fortepianowych zaklęciach.

„Przetłumaczyć” – napisałem, lecz w przypadku Lee-Leet anglojęzyczność tekstów nie jest hołdowaniem powszechnej, niezrozumiałej modzie, ani ucieczką w łatwość frazowania. Ta muzyka bowiem powstała w odrębnym od języków mówionych, i starszym od nich, języku serca; i jako taka nachyla ludzki głos do szeptu, nie – krzyku.

I jeszcze jedno – zadziwiająca jest fuzja gatunkowa, jaką wyzwoliła metoda kompozytorska autorki Bare: nie lada kunsztem i wyczuciem muzycznej stosowności należy się bowiem wykazać, by swobodnie używać rejestrów klasycznych i jazzowych wespół z tymi, do których przyzwyczaiła nas chłodna, niemal gotycka estetyka Bat for Lashes, czy Tori Amos.

Obym jak najczęściej mógł wyglądać na świat przez okna równie piękne i szerokie, jak te dwa albumy Lee-Leet.

Szymon Gołąb

Krzysztof Stachowiak, Fabryka Zespołów

„Leave It Behind’ to już trzeci album w pełni niezależnej artystki ukrywającej się pod pseudonimem Lee-Leet. I po raz kolejny mamy do czynienia z nietuzinkową produkcją, podobnie zresztą jak w przypadku poprzednich jej dokonań.

Czy można zaistnieć na rynku muzycznym bez wsparcia wielkich wytwórni płytowych, polegając tylko i wyłącznie na magii radia, koncertach a przede wszystkim dzięki własnemu uporowi i żelaznej konsekwencji?

Twórczość Lee-Let jest na to najlepszym dowodem. Jej pierwszy album, zatytułowany „State Of Emergency” ukazał się dwa lata temu, zaś tego roku Lee-Leet uraczyła nas aż dwoma wydawnictwami.

Pierwszym z nich był dość niezwykły album „Bare”, wydany wiosną. Płyta, na której zgodnie z tytułem, Lee-Leet faktycznie postanowiła obnażyć się przed słuchaczami, prezentując minimalistyczne, ale pełne emocji kompozycje oparte praktycznie wyłącznie na jej głosie i dźwiękach fortepianu.

Najnowszą płytę postanowiła nagrać wreszcie w towarzystwie pełnego zespołu, co zresztą widać na okładce. Jedną z największych zalet tej produkcji jest jej różnorodność - dowód na to że Lee-Leet nie boi się wyzwań i sięga po rozmaite środki wyrazu.

Konsekwentnie też śpiewa po angielsku - zaledwie dwu utworom towarzyszą polskie teksty. Praktycznie każdy utwór to dla słuchacza podróż w inne rejony. Rockowe brzmienia, akustyczne ballady, nieco elektroniki, momentami nawet inspiracje muzyką klasyczną, a wszystko to spowite odrobiną gotyckiego chłodu i przede wszystkim zmysłowym i niosącym wiele emocji głosem.

Co najciekawsze, Lee-Leet nie boi się także cięższych brzmień - kilka utworów opartych jest na całkiem ostrych gitarowych riffach. Zresztą rozkładanie tych dźwięków na czynniki pierwsze mija się z celem, przy głębi i bogactwie nastrojów jakie wywołuje ta muzyka - intymna, pełna zadumy, marzycielska i pełna prawdziwie jesiennej melancholii.

W podobnym nastroju utrzymane są także teksty - niezwykle kobiece i osobiste. Ale i tak największym plusem tej twórczości pozostaje po prostu szczerość. Lee-Let to artystka, która po prostu ma coś do powiedzenia, nie mówiąc już o własnym stylu a przede wszystkim pomyśle na własną twórczość.

Po 9 utworach stanowiących właściwą część płyty otrzymujemy bonus - utwór „Odlećmy stąd” tym razem zaśpiewany po angielsku, oraz przypomnienie tytułowej kompozycji z debiutu w nieco przearanżowanej wersji.

W jednym z utworów Lee-Leet śpiewa „nie słuchaj słów ani dźwięków, nie dopatruj się barw ani wymiarów”. I to chyba najlepszy sposób na poznanie tej wyjątkowej muzyki.

Odrzucenie wszelkich uprzedzeń, ocen i szufladek i po prostu poddanie się jej niewątpliwemu, kuszącemu urokowi. Jeśli kochacie właśnie takie kobiece, przepełnione emocjami dźwięki - to płyta definitywnie dla Was. Polecamy!

Nataniel Rozental, Sundown Syndrome

W mitologii żydowskiej Lilith nie była zbyt lubianą kobietą, wręcz siała postrach swoją osobą. Nie z racji swej aparycji, co do tego nie możemy mieć wątpliwości, gdyż podobno była ona pierwszą żoną biblijnego Adama. A z tego co wiemy, obdarzony był niezłym gustem. Jednak los tak zagmatwał życie Lilith, że postrzegano ją jako demona, szczególnie groźnego dla nowo narodzonych..

Co do zagrożenia jakie może siać Lee-Leet, to mogę się spodziewać, że jedynie w kuchni uciekają przed nią piersi z kurczaka i pomidory by nie trafić pod jej ostry nóż, więc fonetyczna zbieżność między demoniczną Lilith, a Lee-Leet uznaję za prawie przypadkową. Choć nie można odmówić wokalistce czegoś.. czegoś mrocznego, niepoznanego, objawiającego się w jej muzyce.

Lee-Leet i płyta Leave It Behind - to nie jest debiut, ale gdyby nim był, to określiłbym go w czołówce nowicjuszy 2011r. Wokalistka jest dojrzałą muzycznie osobą, wiedzącą czego chce i w którym kierunku zmierza. Niezbyt obchodzą ją trendy muzyczne, ma gdzieś zestawienia, szufladki i playlisty. Czystym śpiewem tkwi gdzieś poza tym wszystkim, nie z boku, ani z tyłu.. Nad resztą, unosi się na dywanie melodyjnych dźwięków, uplecionego z ciętych gitar i klawiszowych solówek (Odlećmy Stąd). A czasami włącza autopilota i obiera kurs delikatnymi, relaksacyjnymi drogami gdzie jedyną rzeczą, która trzyma przed zapadnięciem w błogi i przyjemny sen, jest zimny głos wokalistki (Heaven & Earth).

Płyta została wydana 7 listopada 2011 roku, jest ona trzecią już pozycją w dorobku artystki, ale pierwszą, która w całości została zapisana i przygotowana z "krwistym" zespołem. Poprzednie, State Of Emergency (gościła na antenie Radiowej Trójki, Antyradia i innych) oraz Bare, bardzo ciekawa pozycja, zawierająca stos emocji przekazywanych za pomocą śpiewu i tylko jednego instrumentu - fortepianu, stanowią z perspektywy czasu ścieżki, które zmierzały właśnie do miejsca, gdzie Lee-Leet jest teraz. Do wykształtowania się "charakteru" i stylu tej artystki.

Leave It Behind ma do odsłuchania 11 utworów, 9 zaśpiewanych po angielsku i 2 po polsku. W sumie daje to ponad 50 minut przebywania w świecie zupełnie innym, może nie do końca pięknym i słodkim, ale w takim, gdzie możesz odetchnąć, odreagować, wyładować emocje, wyciszyć i zrelaksować się jednocześnie. A zakończenie ostatniej piosenki na krążku nie jest przyjmowane z grymasem zawodu na twarzy tylko z myślą, że "mogę, chcę i dam radę następnemu dniu, tygodniu, miesiącu".

Jest to niesamowicie różnorodny krążek, zupełnie jakby każda jego piosenka była nagrana w innym świecie, przez zupełnie inne osoby. Sięgając po kucharskie metafory, powiedziałbym, że podobna jest do ciasta, które z zewnątrz wygląda tak samo, a w środku kryje dziesiątki smacznych owoców. Miło.

Aura nocy nie jest obca Lee-Leet, płyta Leave It Behind jest jak noc, tajemnicza, pociągająca, nieodgadniona. Nabywając ten krążek, dostajemy kawałek ciemności z wieloma historiami miłości, oczekiwania, poszukiwania.. Noc dawno nie była tak dostępna.

Skład członków zespołu Lee-Leet:

Andrzej Frołow - klawisze

Tomasz Glinka - gitara basowa

Krzysztof Rukat - gitara

Robert Sopala - perkusja

Lee-Leet - wokal, efekty, programming

Oto singiel promujący płytę.

Enjoy!

Ocena: 7/10.

Nataniel Rozental